Feestje bij vrienden toch niet zo gewoon

0

Mijn eerste verhaal echt gepubliceerd ooit, buiten onze boekjes over rund -en varkensvlees natuurlijk! Een klein beetje eng maar wou ik niet altijd journaliste worden? Dan is het nu mijn kans natuurlijk. Wel, Ik ben ongelooflijk fier op mijn broer dat hij deze site gemaakt heeft met heel veel nuttige informatie over Duchenne. Want dit is zo nodig. Heel veel mensen kennen de ziekte totaal niet en willen wel iets doen voor ons maar willen toch ook wel weten wat of voor wie ze het doen. Maar terug naar het bloggen over ons. Wij zijn dus een very happy family van zelfstandigen met 2 kinderen. Onze kinderen zijn fantastisch, allebei slim, knap en zo lief. Ze gaan naar een fantastische school waar ze heel goede punten halen en veel vrienden hebben. Onze dochter houdt heel erg van paardrijden en onze zoon speelt graag piano, en spelletjes op de wii, nintendo en apple. Sporten is niet echt aan hem besteed, hij houdt heel erg veel van lekker eten en is heel intelligent. Hij wil dolgraag architect worden. En hij houdt ook van citytrips, Rome, London, Barcelona, Parijs, Lyon, Montpellier, Brussel, Antwerpen, Gent… het kan niet op, 13 en al zoveel steden bezocht. Toch is dit heel speciaal want onze zoon zit sinds 3 jaar in een rolstoel. Wij vinden dit nog altijd niet echt zoals het moet zijn, en doen er alles aan om hem aan het stappen te krijgen. Nochtans vindt hij dit niet echt nodig want hij is de gelukkigste jongen ter wereld. Hij staat op met de grootste glimlach en zegt wel 10 per dag  keer hoe graag hij ons ziet, zijn helden, mama en papa. En ook zijn zus wordt dikwijls in de watten gelegd want alhoewel ze nog maar 11 is, is ze heel rijp, emotioneel dan. Ze gaan naar dezelfde school en zij houdt hem onopgemerkt in het oog. Wat een verantwoordelijkheid voor een meisje van 11, maar ik heb haar er nog nooit over horen klagen, het is ook heel normaal voor ons gezin van 4. Gisteren zijn we naar een feestje geweest maar op het laatste moment wou de zoon niet mee, teveel volk, teveel kleine kinderen die hem zullen aanstaren en hij alleen zal in een rolstoel zitten, neen, hij wou liever ‘veilig’ thuisblijven. De zus is sociaal en doet mee, ze wil ook niet meer mee. Gelukkig is er een vriend van de zoon die wel de benen en armen wil zijn van onze zoon. Oei, de eerste keer dat ik mijn zoon en dochter alleen thuis laat. Voor een ander gezin is dit ook al speciaal maar voor ons is dit een doorbraak. We beloven in 2 uurtjes terug thuis te zijn en met de mobiele telefoon in de aanslag vertrek ik met een klein hartje wetende dat vertrouwen geven heel belangrijk is. En wat een uitvinding is die mobiele telefoon toch. Er is enorm veel volk die we kennen op het feestje en we praten er rustig op los. Zelfs ik vergeet eventjes dat ik mama ben en geniet. Maar dan kan ik niet snel genoeg thuis zijn, de 2 uurtjes zijn voorbij gevlogen. Maar voor de kinderen zijn we precies niet eens weggeweest. Heerlijk toch, en inderdaad, vertrouwen geven aan tieners is alles. Weer een lesje rijker en een ervaring rijper.