FEEST en EXAMENS

Mijn zoon en de meiden van zijn klas hadden er zolang naar uitgekeken en het was zo snel voorbij. Hét feest van het jaar. Maar wat een plezier hebben ze samen beleefd, het was echt fantastisch. Eerst had ik nog gedacht, al die tieners op een galabal, dat is toch ongepast maar aan  de andere kant dacht ik dat diegene waarom we dit doen toch aanwezig mocht zijn op zijn eigen feest. Natuurlijk wil hij niet in de kijker lopen en wil hij een stille genieter zijn, en dat was het ook maar met zijn vrienden erbij was het toch iets meer, neen, veel meer. En ze hebben echt genoten en gefeest.

En daarna, als de drukte een beetje voorbij was, dan zeggen zijn woorden al genoeg: dank u mama dat ik toch ben mogen komen en dat ik zolang ben mogen blijven, het was echt fantastisch. Ook al is het toch zo moeilijk voor mij om al die tieners te zien dansen, om de jongens rond de meisjes te zien hangen en mijn zoon die dan kijkt ‘genietend’ toekijkt. Maar ik mag deze gevoelens niet de overhand laten nemen, dus algauw verplicht ik mezelf om hem bij zijn vrienden te laten en afstand te nemen. Zulke gedachten zijn voor niemand goed. En zeker niet voor mijn zoon ook al zie ik hem toch even naar me kijken met al die dingen in zijn ogen weerspiegeld. Maar ook hij weet dat het geen zin heeft en stuurt me een stralende glimlach want genieten van elk moment, genieten van nu dat is zoveel belangrijker. Het lukt niet altijd maar gelukkig zijn met wat we hebben gekregen, dat is onze boodschap.

Om over het nu te spreken, de examens komen er ook aan en weeral hebben we onze grenzen moeten verleggen want het schrijven aan dit snellere tempo is toch zo vermoeiend voor mijn zoon. Maar klagen doet hij niet maar de meisjes van zijn klas zouden geen meisjes zijn als ze dat niet hadden gezien. Zelf zijn ze dan maar met een voorstel afgekomen, alle notities worden ’s avond gekopieerd dus mijn zoon kan en mag opschrijven maar als het niet lukt, heeft hij toch iets achter de hand. En ik merk toch dat ondanks zijn tegenkantingen, hij er nu ook het goede er van inziet. Oef. Nu nog de mondelinge examens. Daar heeft hij het ook zo moeilijk mee. Maar na heel lang overleg tussen hem en de leerkrachten hebben we nu toch een soort van akkoord bereikt. Hij overloopt het examen schriftelijk in de klas en noteert wat hij wil, daarna wordt hij mondeling overhoord door zijn leerkracht. En enkel voor zijn hoofdvakken. Hij heeft het er toch zo moeilijk mee en is toch wel een beetje bang van het onbekende. Weeral een grens verlegd in zijn jong bestaan. Dat moeten we allemaal natuurlijk maar voor de ene is het een beetje zwaarder dan voor de andere.

Eerst ook nog even op controle en hopen op goed nieuws. De studie waar we vol goede hoop en moed aan begonnen zijn, loopt stilaan ten einde. Het resultaat zien we natuurlijk zelf maar wat nu. Kan hij na de studie verder deze medicijnen innemen of niet? En wat dan, zijn we nu wat hem betreft terug naar af? Vingers kruisen en hopen op goed nieuws. Misschien brengt de sint wel een kadootje mee.